Eksperymentalna terapia komórkowa przyniosła obiecujące wyniki u osób z przewlekłymi owrzodzeniami stóp związanymi z cukrzycą. W pilotażowym badaniu prowadzonym przez Wake Forest Institute for Regenerative Medicine uczestniczyło 10 dorosłych, których rany pozostawały otwarte przez co najmniej trzy miesiące mimo standardowego leczenia. Wyniki opisano w komunikacie opublikowanym 12 listopada 2026 roku. To wczesne badanie koncentrowało się przede wszystkim na bezpieczeństwie metody, a nie na potwierdzeniu jej skuteczności.
Uczestnicy otrzymali pojedynczą dawkę komórek pochodzących z oddanej tkanki łożyskowej. Zależnie od grupy było to 30, 40 albo 60 milionów komórek, wstrzykniętych w ranę i wokół niej oraz w pobliskie tkanki stopy i kostki. Następnie pacjentów obserwowano przez rok, oceniając między innymi gojenie, czucie i przepływ krwi. Komórki z łożyska są badane ze względu na ich możliwy udział w regulowaniu stanu zapalnego i wspieraniu naprawy tkanek, jednak w tym badaniu ich działanie pozostaje eksperymentalne.
Obiecujące gojenie i poprawa czucia
Do sześciu miesięcy rany zamknęły się u wszystkich 10 uczestników. Badania wskazały także na poprawę odczuwania lekkiego dotyku i wibracji w leczonej stopie. Po 12 miesiącach wszyscy poza jedną osobą odzyskali czucie ochronne na poziomie uznanym przez badaczy za prawidłowy — istotne, ponieważ utrata wrażliwości może sprawić, że uraz pozostanie niezauważony i będzie się pogłębiał. Naukowcy nie zaobserwowali natomiast wyraźnej, ogólnej poprawy przepływu krwi u całej grupy.
W badaniu nie odnotowano poważnych zdarzeń niepożądanych uznanych za związane z terapią, a jej tolerancję oceniano przez 12 miesięcy. Autorzy podkreślają jednak, że liczba uczestników była niewielka, a badanie nie miało grupy kontrolnej ani placebo. Z tego powodu nie można ustalić, jaka część poprawy wynikała z podania komórek, a jaka ze standardowej opieki i innych czynników. Wyników nie należy więc traktować jako dowodu, że terapia jest już skutecznym sposobem leczenia owrzodzeń.
Potrzebne większe badania
Kolejnym krokiem powinno być badanie z większą liczbą pacjentów i odpowiednią grupą porównawczą. Pozwoliłoby ono lepiej ocenić wpływ terapii na gojenie i czucie, a także sprawdzić, jaka dawka może być właściwa przy ranach o różnej wielkości. Badacze wskazują również na potrzebę dłuższej obserwacji oraz dokładniejszej oceny czucia i procesów naprawczych. Na razie wyniki stanowią wstępny sygnał, który uzasadnia dalsze testy, nie zaś podstawę do zastępowania standardowej opieki nad stopą cukrzycową.







